مشابه کلمه نایلون عبارت یونومر نیز به وسیله شرکت دوپان امریکا ابداع گردیده است. این مواد متشکل از ساختاری آلی هستند که یک بخش از گروه های عاملی قابل یونیزه شدن را دارند.

اسکلت های آلی عموما پلیمرهای هیدروکربن یا فلوروکربن و گروه های عاملی یونش پذیر گروه های سولفونیک اسید یا کربوکسیلیک اسید می باشند.

این گروه های عاملی که بیش از ده درصد واحد مونومری در پلیمر ندارند ممکن است با یون هایی مانند سدیم یا روی خنثی شوند. حضور گروه های یونی پلیمر استحکام مکانیکی و مقاومت شیمیایی را بیش از حد انتظار بالا می برد. یونومرها نسبت به حل شدن در حلال ها بسیار مقاومند زیرا این مواد مطلق نیستند. به عبارت بهتر این مواد نه به حدی یونی هستند که در حلال های غیر قطبی حل شوند و نه به قدری دارای ویژگی آلی هستند که در حلال های قطبی محلول باشند.

حضور یون ها در یک طرف ماتریس آلی از نظر ترمودینامیکی پایدار نیست. در نتیجه این مواد کمی دچار تغییر فاز می گردند وبه صورت خوشه ای به دور هم جمع می شوند. این خوشه های یونی کاملا پایدارند و ممکن است شامل چندین مولکول آب اطراف هر یون فلزی باشند. از جهتی آن ها به صورت اتصال عرضی و از جهتی دیگر به عنوان پرکننده و تقویت کننده عمل می کنند که این دلیل دیگری بر استحکام مکانیکی بیشتر یونومرها است.

کاربرد اصلی یونومرها در تهیه غشاها برای اعمال گوناگونی نظیر دیـالیز ، اسمز معکوس و سلول های الکترولیتی کلروقلیا می باشد که خواص تعویض یونی مناسب یونومرها دلیل این کاربردها است. کلروقلیا به محصولاتی اطلاق می گردد که از الکترولیز تجاری کلرید سدیم آبکی حاصل می شود ؛ که این محصولات کلر ، سدیم ، هیدروکسی سدیم و کربنات سدیم هستند. غشاهای یونومر فلورینه شده در برابر یون های سدیم نفوذپذیرند اما در مقابل یون های کلر نفوذپذیر نیستند. بنابراین برای این سل های الکترونیکی مفید می باشند. غشاهای یونومری انتخاب یون خوبی نشان می دهند و نحوه انتخاب پذیری آن ها بر اساس اندازه و بار یون است. به همین دلیل به عنوان الکترودهای انتخاب یون آزمایشگاهی نیز مورد استفاده قرار می گیرند.